خانه حسین، خانه عشق است
موقعیت شما: مهدویت و آخرالزمان»شعرو ادب»خانه حسین، خانه عشق است

خانه حسین، خانه عشق است

دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳ ساعت ۱۷:۵۵
امتیاز این گزینه
(3 آرا)

امّا، حسین
گویی همه راه‌ها به حرم حسین(ع)، ختم می‏شود.
بگذار سخنی بگویم حتّی اگر كفر بپنداری
حسین(ع)، معشوق خداست
حسین(ع)، عاشق خداست

امّا، حسین
گویی همه راه‌ها به حرم حسین(ع)، ختم می‏شود.
بگذار سخنی بگویم حتّی اگر كفر بپنداری
حسین(ع)، معشوق خداست
حسین(ع)، عاشق خداست
خدا از خلقت آدم و حوا دنبال حسین(ع)، می‏گشت.
می‏خواست كه حسین(ع)، را از گنج‌خانه خود نمودار سازد.
به حسین(ع)، ببالد، او را به همه خلق عالم بنماید.
و آنگاه خود زبان به تحسین بگشاید كه:
فتبارك‏الله احسن‏الخالقین!
حسین(ع)، همه چیز را داد، همه را.
حسین(ع)، قیمتی به سنگینی كل عالم داشت؛
از اینرو هیچ‏كس قادر به خریداریش نبود.
قیمت حسین(ع)، بهشت نبود،
حور و قصور نبود،
قیمت حسین خود خدا بود.
حسین(ع)، ایستاد تا نشان دهد كسی را دوست دارد كه می‏ارزد.
او در صحن كربلا حاضر شد؛
تمامی رنج عالم،
تمامی مظلومیت،
و تمامی سوز و داغ و درد فراق را، تاب آورد و ثارالله شد.
حسین(ع)، برای ثارالله شدن تا به بی‏نهایت در میدان ماند.
حسین(ع)، با شأن ثاراللهی ماندگار شد؛
ابدی شد.
مگر خون خدا می‏میرد؟!
از اینرو،
خانه حسین،(ع)، خانه خدا شد،
خاك حسین(ع)، شرافت یافت و زیارتش همسنگ زیارت خانه خدا شد.
چرا كه:
اگر پای در صحن و سرای خدا گذاشتی؛
اگر به صحن مسجدالحرام رفتی؛
اگر چه مسافری، اما، مقیمی،
اهل حرمی،
خودی هستی،
پس، نمازت را كامل به جای آور!
كه تو در خانه خدایی.
تو در خانه خودی، در وطن خودی
خانه خدا وطن توست و تو بیهوده ملك دیگری را برگزیده‏ای
به همین‏سان؛
وقتی در حریم امن حسین(ع)، وارد آمدی از خودی
اهل خانه‏ای؛
مسافر نیستی؛
پس نمازت را كامل كن!
خانه حسین(ع)، خانه خدا و خانه توست. در آن با امنیت تمام بمان. در حریمی كه هیچ‏كس نمی‏تواند متعرض تو شود، تو را بیازارد و یا براند.
خانه حسین(ع)، خانه عشق است!
خانه دلدادگی است!
خاك حسین(ع)، شفاست!
شرف یافته از گنج خدا،
و سجده‏گاه آدمی در وقت خواندن خدا.
حرم حسین(ع)، بوی عشق می‏دهد،
طعم دلدادگی،
مزه یكی شدن با حضرت دوست
در خانه و حریم امن حسین(ع)، هر كه می‏خواهی باش؛ هر چه می‏خواهی باش؛
بمان، روزی بخور و مطمئن باش كه هر كه تو را براند حسین،(ع)، آغوش می‏گشاید.
از هر چه ماندی و از هر كه رانده شدی؛
در خانه حسین(ع)، گشوده است.
نیم نگاهی بدو كن! با سر به استقبالت می‏آید؛
نوازشت می‏كند؛
آرامشت می‏دهد؛
و همه حُسن حسینی را بدرقه راهت می‏نماید.
حریم حسین(ع)، بویی دارد كه هیچ كجا ندارد.
همه، پروانه‏وار، دیوانه حرم حسین‏اند.
همه، تشنه كام جرعه‏ای از دستان حسین‏اند.
همه حسینی‏اند
اگر سخی‏اند؛
اگر جوانمردند؛
اگر بخشنده‏اند؛
و اگر مردند.
همه حسینی‏اند.
همه می‏خواهند كه حسینی باشند.
چرا كه همگان به صرافت طبع دریافته‏اند كه شرط ماندگاری در عرصه هستی، شرط بی‏مرگی،
شرط درهم شكستن دیوار زمان و مكان،
حسینی شدن است.
و حسین(ع)، تمامی عزت را از آن خود كرد و ماند!
و همگان از حسین(ع)، عزت می‏ستانند تا بمانند
حتی اگر نام حسین را هم نشنیده باشند.
چه،
همه جوانمردی و سخا،
همه شجاعت و وفا،
به نام حسین(ع)، و برای حسین(ع)، رقم خورده و همگان طفیلی هستی حسین‏اند.
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد1
پس از حسین،(ع)، همه آنچه مانده، به نام او مانده؛
برای او مانده؛
وگرنه،
با حضور حسین(ع)، در صحنه كربلا همه منظور خدا برآورده شد.
كنتُ كنزاً مخفیا و أحببتُ أن اُعرَف.2
و حسین(ع)، گنج نهان خدا بود كه در ظهری داغ سر از میانه خاك برآورد و آشكارا بر آسمان لبخند زد.
پس از حسین(ع)، همه آنچه ماند به نام او ماند؛
همه نیكی، اسمی و رنگی و بویی از او گرفت
و همه سلحشوری و جوانمردی.
تا آنگاه كه فرزند حسین(ع)،
با پرچم یا لثارات الحسین(ع)،
پای در میدان نهد
و طلب خون حسین(ع)، كند
گام در طریق او نهد و تمامیت حسین و حسینی بودن در عرصه خاك را نمودار سازد.
أللّهم ارزقنا طلب ثاره مع امام منصور من ولد الحسین.3


پی‌نوشت‌ها:
1. لسان‏الغیب حافظ شیرازی.
2. حدیث قدسی: من گنج مخفی‏ای بودم كه دوست داشتم شناخته شوم.
3. خداوندا! روزی ما قرار بده خونخواهی حسین(ع)، و همراهی با امام منصور از فرزندان حسین(ع).

نوشتن نظر