علی ريسمان خدا

علی ريسمان خدا

جمعه ۱۷ شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۱۰:۲۰
امتیاز این گزینه
(0 آرا)

در تفسير آيه شريفه  «واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا؛ همگي به ريسمان خدا چنگ نزنيد و پراكنده نشويد»1 روايات بسياري از پيامبر گرامي اسلام، صلي‏ الله‏ عليه‏ وآله، نقل شده كه در آنها به صراحت از امير مؤمنان علي، عليه‏ السلام، به عنوان «حبل‏ الله» ياد شده است. ...

 

از جمله در روايتي كه از امام چهارم شيعيان حضرت علي‏ بن‏ الحسين... عليهماالسلام، نقل شده، چنين آمده است:

روزي رسول خدا، كه درود و سلام خدا بر او باد، در حالي كه در مسجد نشسته بود و يارانش نيز به گرد او حلقه زده بودند؛ خطاب به آنها فرمود: «اكنون مردي از اهل بهشت بر شما روي مي‏ آورد و از آنچه ذهن او را مشغول داشته پرسش مي‏ كند.» در اين هنگام مردي شبيه مردان مصري وارد شد. او به رسول خدا، صلي‏ الله‏ عليه ‏وآله، سلام كرد و نشست، آنگاه گفت: «اي فرستاده خدا، شنيده‏ ام كه خداوند مي‏ فرمايد: «همگي به ريسمان خدا چنگ زنيد و پراكنده نشويد.» اين ريسماني كه خداوند تعالي به ما امر كرده به آن چنگ زنيم و از آن پراكنده نشويم، چيست؟» پيامبر، صلي‏ الله‏ عليه‏ وآله، دقايقي سرشان را پايين انداخته و سكوت كردند، آنگاه سر خود را بلند كرده و درحالي كه به علي‏ بن‏ ابي‏طالب عليه‏ السلام، اشاره مي‏ كردند فرمودند: «اين همان ريسمان خداست كه هر كس به او چنگ زند، در دنيا حفظ مي‏ شود و در آخرت نيز هلاك نمي‏ شود.» (با شنيدن اين سخن) آن مرد به سوي علي‏ بن‏ ابي‏طالب، عليه‏ السلام، شتافت و از پشت سر، آن حضرت را در آغوش گرفت و در اين حال مي‌گفت: «به ريسمان خداوند و رسول او چنگ زدم.» پس (از اين ماجرا) آن مرد روي خود را برگرداند و (از مسجد) خارج شد. در اين هنگام مردي برخاست و گفت: «اي  رسول خدا، آيا خود را به او برسانم و از او بخواهم كه براي من درخواست آمرزش كند؟» رسول خدا صلي‏ الله‏ عليه‏ وآله، فرمود: «اگر چنين كني بهره‏ مند خواهي شد». آن مرد خود را به او رساند و از او خواست كه برايش درخواست آمرزش كند. او در پاسخ آن مرد گفت: «آيا آنچه را كه رسول خدا به من گفت و آنچه را كه من به ايشان گفتم، درك كردي؟» آن مرد گفت: «آري.» پس او گفت: »اگر تو به آن ريسمان چنگ مي‏زني، كه خداوند تو را بيامرزد، اما در غير اين صورت خداوند تو را نيامرزد.» (اين بگفت) و از آن مرد جدا شد.2



پي‏ نوشت‏ها:

1. سوره آل‏ عمران (3)، آيه 102.

2. مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 36، ص 16 - 15، ح 3.

نوشتن نظر