گزارشى از خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها)
موقعیت شما: مهدویت و آخرالزمان»مقالات مهدویت و آخرالزمان»امامان و ائمه»گزارشى از خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها)

گزارشى از خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها)

سه شنبه ۰۱ اسفند ۱۳۹۶ ساعت ۰۳:۳۵
امتیاز این گزینه
(0 آرا)

در مدينه منوره، شهر پيامبر(صلی الله علیه و آله)، تنها يك خانه بود كه رسول الله(صلی الله علیه و آله) به آن عشق مى‏ورزيد و اهلش را به شدت دوست مى‏داشت. در و ديوار و فضاى اين خانه از معنويت و نورانيتى خاص حكايت داشت...

در مدينه منوره، شهر پيامبر(صلی الله علیه و آله)، تنها يك خانه بود كه رسول الله(صلی الله علیه و آله) به آن عشق مى‏ورزيد و اهلش را به شدت دوست مى‏داشت. در و ديوار و فضاى اين خانه از معنويت و نورانيتى خاص حكايت داشت.
اين خانه روز و شب محل نزول و عروج فرشتگان الهى بود. پيامبر(صلی الله علیه و آله)‏ آن قدر به اين خانه احترام مى‏گذاشت كه بدون اجازه وارد آن نمى‏گرديد، هر صبح و شام به آنجا مى‏رفت و پس از كوبيدن در آن، با صداى بلند بر اهلش سلام مى‏داد.
هنگام خارج شدن از شهر، آخرين نقطهٔ توقفش در مدينه آن خانه ‏بود و پس از مراجعت، اول به سراغ همان خانه ‏مى‏رفت. آن خانه، خانهٔ فاطمه(سلام الله علیها) بود كه اين نوشتار كوتاه به وصف آن خواهد پرداخت.

ويژگيهاى خانه حضرت فاطمه(سلام الله علیها)

1- موقعيت جغرافيايى
اين خانه در طرف شرق مسجد پيامبر(صلی الله علیه و آله)، هم رديف ديگر حجره‏ هاى رسول الله(صلی الله علیه و آله) و در وسط آنها قرار داشت. به گفته برخي صاحب‌نظران: «با توجه به ديگر گفته‏ هاى ثبت ‏شده، مسلم است كه خانه فاطمه(سلام الله علیها) بين مربع قبر و ستون تهجد بوده است.» (1)
مردى به «عبد الله بن عمر» گفت: «درباره على بن ابى‌طالب(علیه السلام) برايم سخن بگو. عبد الله گفت: اگر مى‏خواهى بدانى كه مقام و منزلت على(علیه السلام) نزد رسول الله(صلی الله علیه و آله) چه اندازه بوده، پس نظر كن به خانه ‏اش نسبت‏ به خانه‏هاى پيامبر(صلی الله علیه و آله)، سپس با دست‏ خود به خانهٔ على و فاطمه(علیه السلام) اشاره كرد و گفت: اين خانهٔ اوست كه در وسط خانه‏ هاى پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) قرار گرفته است.» (2)

2- مساحت ‏خانه حضرت فاطمه(سلام الله علیها)
بتنونى مى‏نويسد: «طول خانه فاطمه(سلام الله علیها) از طرف جنوب 5/14، از طرف شمال 14 و از طرف شرق و غرب 5/7 متر بوده است.» (3)

3- اهدايى خدا و رسول(صلی الله علیه و آله)
پيامبر بزرگوار(صلی الله علیه و آله) از همان ابتداى ورود به مدينه در فكر احداث چنين حجره‏اى براى حضرت فاطمه(سلام الله علیها) بود. بدين جهت زمانى كه حجره‏هايى را در طرف شرق مسجد براى همسران خود احداث كرد، براى فاطمه(سلام الله علیها) اين حجره را ساخت.
ام سلمه در روايتى كه درباره عروسى حضرت فاطمه(سلام الله علیها) است، مى‏گويد: «...آن گاه پيامبر(صلی الله علیه و آله) دختر خود، فاطمه(سلام الله علیها) و همچنين على(علیه السلام) را پيش خود خواند و دست على(علیه السلام) را در دست راست و دست فاطمه(سلام الله علیها) را در دست چپ گرفت و به سينهٔ خود گذارد و ميان دو چشم آن دو را بوسه زد. آن گاه به على(علیه السلام) فرمود: على جان! خوب همسرى دارى. و به فاطمه(سلام الله علیها) فرمود اى فاطمه! تو هم خوب همسرى دارى. سپس از جاى برخاسته و پيشاپيش آن دو راه افتاد تا اينكه آن دو را به خانه‏ اى كه از پيش براى آنها ساخته بود، وارد كرد.
سپس هنگام خروج از خانه، در حالى كه دستگيره در را گرفته بود، فرمود: «طَهَّرَكُمَا اللهُ وَ طَهَّرَ نَسْلَكُمْ...؛ (4) خداوند شما و نسلتان را پاك گرداند.»

4- موقعيت درِ خانهٔ حضرت فاطمه (سلام الله علیها)
از ديگر ويژگيهاى اين خانه اين بود كه هيچ گونه راهى به بيرون جز از طريق مسجد نداشت. بدون شك در اين كار عنايتى بود. شايد راز اين عمل براى مسلمانان آشكار نگرديد.
سيد محمد باقر نجفى مى‏نويسد: «همگى مورخان اذعان دارند كه خانه على(علیه السلام) در ديگرى جز آنچه كه به سوى مسجد باز مى‏شد، نداشت.» (5)

5- خانه رفيع و پر نور
از ديگر ويژگيهاى اين خانه اين است كه همانند ديگر مساجد و خانه ‏هاى پيامبران، از نورانيت، جلال و شكوه خاصى برخوردار و از خانه‏ هايى بود كه قرآن مجيد دربارهٔ آنها فرمود:
(( فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُه؛ )) (6)؛ «در خانه‏هايى كه خدا رخصت داده كه [قدر و منزلت] آنها رفعت‏ يابد و نامش در آنها ياد شود.»
در روايتى كه در ذيل آيه فوق آمده است، «انس» از «بريده» نقل مى‏كند: «هنگامى كه پيامبر(صلی الله علیه و آله) اين آيه را تلاوت مى‏كرد، مردى از جاى برخاست و گفت: مقصود از اين خانه ‏ها كدام خانه ‏هاست؟ پيامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: خانه ‏هاى پيامبران.»
ابوبكر گفت: «هَذَا الْبَيْتُ مِنْهَا وَ أَشَارَ إِلَى بَيْتِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ(علیه السلام) قَالَ: نَعَمْ، مِنْ أَفْضَلِهَا؛ در حالى كه با دست‏خود به خانه على و فاطمه(علیه السلام) اشاره مى‏كرد، گفت: آيا اين خانه از جملهٔ آن خانه‏ها است؟ حضرت فرمود: آرى؛ بلكه افضل از همهٔ آنها است.» (7)


6- محل نماز و عبادت پيامبر(صلی الله علیه و آله)
خانه فاطمه(سلام الله علیها) استراحت‏گاه موقت پيامبر(صلی الله علیه و آله) هنگام ديدار از يگانه گوهرش بوده. جاى جاى اين خانه قدمگاه، محل نشستن، نماز، عبادت و سجده‏ گاه وجود مقدس نبى اكرم(صلی الله علیه و آله) بود.
حضرت على(علیه السلام) فرمود: «روزى پيامبر(صلی الله علیه و آله) به ديدار ما آمد، ما نيز حريره‏اى (8) برايش آماده كرديم و ام ايمن هم ظرفى از ماست، كره و مقدارى خرما به ما هديه كرد. پيامبر(صلی الله علیه و آله) از جاى برخاست، وضو ساخت، به سوى قبله ايستاد و مدتى دعا كرد. آن گاه با چشمانى پر از اشك، سر به سجده گذارد.
هيبت و عظمت پيامبر(صلی الله علیه و آله) مانع شد كه علت گريه‏اش را بپرسيم. فرزندم حسن(علیه السلام)، از جاى جست و گفت: پدر جان! كارهايى را ديدم انجام دادى كه پيش از اين انجام نداده بودى. پيامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: فرزندم! من امروز با ديدن شما آن قدر خوشحال شدم كه پيش از اين، چنين شادمانى به من دست نداده بود. اينك جبرئيل آمد و به من خبر داد كه همهٔ شما كشته خواهيد شد و محل دفن شما هم دور از يكديگر خواهد بود.
با شنيدن اين خبر براى شما دعا كردم. امام حسين(علیه السلام) عرض كرد: اى رسول خدا! با اين وصف كه قبرهاى ما از هم جدا مى‏باشد، پس چه كسى به زيارت قبور ما مى‏آيد؟
پيامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: گروهى از امتم كه كمك و صلهٔ مرا دوست مى‏دارند. پس در روز قيامت‏ به زيارت اين دسته خواهم رفت و بازوانشان را گرفته و آنها را از گرفتاريها و سختيهاى روز قيامت نجات خواهم داد.» (9)

7- زادگاه امام حسن و امام حسين(علیه السلام)
ترديدى نيست كه زادگاه امام حسن، امام حسين، زينب كبرى و ام كلثوم(علیهم السلام) در اين خانه است؛ اما نسبت ‏به ساير امامان(علیهم السلام) بعيد به نظر مى‏رسد كه زادگاهشان در خانه حضرت فاطمه(سلام الله علیها) بوده باشد؛ زيرا در زمان «عبد الملك بن مروان» كه حسن بن حسن(علیه السلام) در آنجا سكونت داشت، او را از خانه حضرت فاطمه(سلام الله علیها) بيرون نمودند و خانه را به بهانهٔ توسعه مسجد پيامبر(صلی الله علیه و آله)، ويران كردند. (10)
همچنين بعيد است كه امام زين العابدين(علیه السلام) هم در آنجا ديده به جهان گشوده باشد؛ زيرا آن حضرت در سال (38 ه. ق) به دنيا آمد و پدرش امام حسين(علیه السلام)، در آن سال همراه حضرت على(علیه السلام) در كوفه بود. بنابراين به نظر مى‏رسد كه امام سجاد(علیه السلام) در كوفه به دنيا آمده باشد؛ اما چنين سخنى را كسى نگفته است.
بنابراين احتمالها كه حضرت امام سجاد(علیه السلام) در سال (34، 35 يا 36 ه. ق) به دنيا آمده باشد، مى‏توان گفت:‏حضرت در مدينه به دنيا آمده؛ اما باز هم بعيد است كه در خانهٔ حضرت فاطمه(علیه السلام) بوده باشد؛ زيرا امام حسين(علیه السلام) در آن وقت در خانهٔ حضرت فاطمه(علیه السلام) زندگى نمى‏كرد.

8- محل رفت وآمد فرشتگان
امام باقر(علیه السلام) فرمود: «خانه على(علیه السلام) و فاطمه(سلام الله علیها) بخشى از حجرهٔ پيامبر(صلی الله علیه و آله) است و سقف آن خانه، عرش پروردگار و محل فرود وحى و رفت و آمد فرشتگانى كه هر صبح و شام، و هر ساعت و لحظه، با آوردن پيام در حال آمد و شد هستند. آنجا خانه‏ اى است كه هرگز رفت و آمد فرشتگان در آن پايانى ندارد. گروهى فرود مى ‏آيند و گروه ديگر بالا مى‏روند. پروردگار عالميان پرده را از آسمانها براى حضرت ابراهيم(علیه السلام) كنار زد و به نور باصره‏ اش قوت بخشيد، تا نگاهش به عرش افتاد. همچنين خداوند به ديد چشم محمد، على، فاطمه، حسن، حسين(علیهم السلام) قدرت بيش‏ترى داد، و آنها عرش پروردگار را از خانه‏هاى خود مى ‏ديدند و هرگز سقفى براى خانه‏هايشان جز عرش پروردگار نمى‏ديدند....» (11)
آرى، بسيارى از آيات الهى به وسيلهٔ امين وحى در همين خانه بر پيامبر(صلی الله علیه و آله) نازل گشت. جريان «حديث كساء» و آمدن جبرئيل نيز در همين خانه بود. (12)

9- سلام پيامبر(صلی الله علیه و آله) بر اهل خانه
پس از آنكه آيهٔ: (( وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها ))؛ (13) «ترجمه» بر پيامبر(صلی الله علیه و آله) نازل گشت، آن حضرت چهل روز (14)، شش ماه (15)، هشت ماه (16) يا نه ماه (17) در هر صبح و شام به سوى خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) مى‏ رفت و دستگيره در خانه را مى ‏گرفت و پس از سلام بر اهل آن خانه، به دستور آيه عمل مى‏ نمود و م ى‏فرمود: «الصلاة! يَرْحَمُكُمُ اللَّه» (18) و سپس اين آيه را تلاوت مى ‏فرمود: (( إِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرا ))؛ (19) « ترجمه»
ابو الحمراء مى‏گويد: «چهل روز پيامبر(صلی الله علیه و آله) را ديدم كه هر روز صبح به طرف در خانهٔ على و فاطمه(علیه السلام) مى‏آمد و دستگيره در را مى‏ گرفت و مى ‏فرمود: «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ اهل البيت وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُه الصَّلَاةَ يَرْحَمُكُمُ اللَّهُ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً؛ (20)
«قندوزى» حنفى پس از ذكر اين حديث، مى ‏گويد: «اين حديث از 300 نفر از صحابه و ياران پيامبر روايت ‏شده است.» (21)

10- بسته شدن در خانه‏ها جز در خانه حضرت فاطمه(سلام الله علیها)
آن‌گاه كه ياران رسول خدا(صلی الله علیه و آله) مى‏بينند در خانه على(علیه السلام) و فاطمه(سلام الله علیها) به مسجد باز مى‏شود، هر يك از خانهٔ خود درى به مسجد باز مى‏ كنند. ديرى نگذشت كه فرمان رسول خدا(صلی الله علیه و آله) آمد كه تمام درها بايد بسته شود، جز در خانه على(علیه السلام). موج اعتراض بالا گرفت؛ اما پيامبر(صلی الله علیه و آله) قاطعانه بر موضوع پافشارى كرد و تمام درها؛ حتى پنجره‏ها، جز براي خانهٔ على(علیه السلام) را بست.
«زيد بن ارقم» مى‏گويد: «برخى از ياران از حضرت خواستند كه اجازه دهد درها همچنان باز بماند. پيامبر(صلی الله علیه و آله) از جاى برخاست و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: به من دستور داده شد كه تمام درها، جز در خانهٔ على(علیه السلام) را ببندم. حال مى‏بينم كه برخى از شما سخن گفته‏ايد؛ اما اين را بدانيد كه سوگند به خدا! اين من نبودم كه در خانه‏اى را بسته يا باز كرده باشم؛ بلكه دستورى بود كه من از آن پيروى كردم.» (22)
حديث‏ ياد شده از احاديث مسلم شيعه و سنى است و تاكنون كسى بر صحت آن اشكال نگرفته، جز «ابن جوزى» كه آن را در رديف احاديث موضوعه و ساختهٔ رافضيها خوانده است؛ اما «ابن حجر عسقلانى‏» در كتاب «فتح البارى؛ في شرح صحيح البخارى‏» در رد گفته ابن جوزى اظهار مى‏ دارد:
«اخطأ فى ذلك شنيعاً فانه سلك فى ذلك رد الاحاديث الصحيحة بتوهّمه المعارضة؛ وى دراين كتاب خطاى زشتى را مرتكب شده است؛ زيرا به بهانهٔ تعارض، بسيارى از احاديث صحيح را رد كرده است.» (23)

11- احترام ويژهٔ امامان
گرچه در زمان معصومين(علیهم السلام) به ويژه از اواخر زمان امام سجاد(علیه السلام) به بعد، خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را به بهانهٔ توسعهٔ مسجد ويران كردند؛ اما جايگاه خانه معلوم و مشخص بود و مردم بدون هيچ تقيه‏اى، نسبت ‏به خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) احترام ويژه‏اى قائل بودند.
امام جواد(علیه السلام) هر روز مقارن اذان ظهر، نخست ‏به زيارت رسول الله(صلی الله علیه و آله) مى‏رفت، سپس به طرف خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) مى ‏رفت و كفشهاى خود را بيرون مى ‏آورد و وارد خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) مى‏ گشت و در آنجا نماز مى‏ گذارد. (24)

نگاهى ديگر
نگاه ديگرى كه به اين خانه مى‏افكنيم، حيرتمان بيش‌تر مى‏شود؛ چرا كه در اين خانه هرگز از زخارف دنيا و تجمل‏گرايى چيزى يافت نمى‏شود؛ خانه‏اى بسيار ساده، نه فرش قابل ذكرى دارد و نه وسايل گران قيمتي. اشتباه نشود، خيال نكنيد كه حضرت على(علیه السلام) فقير و تهى‏دست بود؛ بلكه آورده‏اند كه از دسترنج ‏خود هزار بنده را آزاد كرد. اين خانواده نمى‏خواستند غير از زندگى زاهدانه راه ديگرى را در پيش گيرند، بدين جهت آنچه داشتند يا وقف فقرا و تهيدستان مى‏كردند يا به ديگران مى‏دادند و خود در نهايت ‏ساده‌زيستى زندگى مى‏ كردند. (25)
اينك به وسايل اين خانه - كه در حقيقت همان جهيزيه حضرت فاطمه(سلام الله علیها) بود و در آن چند سال هيچ به آن اضافه نگشته بود – نيم‌نگاهي خواهيم داشت.
در اين خانه علاوه بر چوبى كه حضرت على(علیه السلام) به دو طرف اطاق جهت آويزان كردن لباس نصب كرده بود، يك پوست گوسفند كه در كف اطاق انداخته، يك بالش كه داخلش را از ليف خرما پر كرده بود، چيز ديگرى جز جهيزيهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) نبود و ريز آن به قرار زير است:


1- يك قواره پيراهن به قيمت هشت درهم.
2- يك عدد روسرى بزرگ به قيمت چهار درهم.
3- يك حولهٔ سياه خيبرى.
4- يك تخت‏خواب كه با برگ درخت‏ خرما بافته شده بود.
5- دو عدد تشك كتانى از كتانهاى مصر كه در درون يكى از آنها ليف خرما و ديگرى از پشم گوسفند پر شده بود.
6- چهار عدد بالش از پوست ميش مكه كه از گياه خوشبويى به نام اذخر پر شده بود.
7- يك تخته پرده پشمى.
8- يك قطعه حصير.
9- يك عدد دستاس.
10- يك طشت مسى براى شستن لباس.
11- يك عدد مشك چرمى براى آبكشى.
12- يك باديه بزرگ براى دوشيدن شير.
13- يك ظرف چرمى براى آب.
14- يك آفتابه گلى لعابى شده.
15- يك سبوى گلى سبز.
16- دو عدد كوزه سفالين.
17- يك قطعه پوست چرمى براى فرش.
18- يك چادر از پارچه‏هاى بافت قطر. (26)

سرنوشت‏ خانهٔ حضرت فاطمه(سلام الله علیها)
متأسفانه اين خانه و ساكنانش پس از رحلت پيامبر اسلام(صلی الله علیه و آله)، مورد بى‏ مهرى امت قرار گرفت و دست‏خوش حوادث ناگوارى شد.
خانه ‏اى كه از در و ديوارش بوى رسول الله(صلی الله علیه و آله) به مشام مى‏رسيد و زمين و محرابش يادآور سجده‏ هاى طولانى يگانه يادگار پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) بود، نه تنها فقط در آن خانه را بستند و بر خلاف سفارش آن حضرت مردم را از فيض بركات آن خانه و اهلش محروم ساختند؛ بلكه براى بيعت گرفتن از على(علیه السلام) مورد هجوم ناجوانمردانهٔ عده‏اى كينه‏ توز و فرصت‏ طلب قرار گرفت و سرانجام در زمان عبدالملك بن مروان، به بهانهٔ توسعه مسجد، ساكنان آن را بيرون كردند و خانه را ويران ساختند.
تعجب اينجا است كه آنها با مشاهدهٔ آن همه عطوفت و مهرورزيها و احترام فوق العادهٔ پيامبر(صلی الله علیه و آله) نسبت‏ به اهل‌بيت ‏خود، به ويژه نسبت‏ به حضرت فاطمه(سلام الله علیها) چگونه مردان كينه‏توز و فرصت‏طلب را جهت ‏بيعت گرفتن از على(علیه السلام) روانهٔ خانه فاطمه(سلام الله علیها) ساختند؟ آنان مگر حضرت فاطمه(سلام الله علیها) را نمى‏شناختند كه با بردن آتش (27) هم در خانه را سوزاندند (28) و پهلو (29) شكستند (30)، هم حرمت صاحب خانه را زير پا نهادند. (31)
در اين خانه كه آن را هاله‏اى از غم و مظلوميت فرا گرفته، دو قبر مجهول و گمشده و يك محراب قرار دارد. قبر اول، قبرمحسن، پنجمين فرزند حضرت على و فاطمه(علیه السلام) است وگويا در پاى درِ خانه دفن گرديد. قبر دوم، ‏احتمالاً قبر فاطمه(سلام الله علیها) و يك محراب است كه براى همگان قابل رؤيت مي‌باشد و روزى اين محراب محل نماز، سجده و دعاى حضرت فاطمهٔ زهرا(سلام الله علیها)‏ بود.
جاى بسى تعجب است كه آن خانه‏اى كه در زمان عبد الملك بن مروان به بهانهٔ توسعه مسجد پيامبر خراب مى‏شود، امروزه در محاصرهٔ نرده‏هاى آهنين قرار گرفته است.

پی نوشت :

1) . مدينه‏شناسى، ص73.
2) . سفينة البحار، ج‏1، ص115.
3) . الرحلة الحجازية، ص327.
4) . مناقب خوارزمى، ص247.
5) . مدينه‏شناسى، ص119 و تفسیر فرات كوفى، ص125.
6) . نور/36.
7) . سفينة البحار، ج‏1، ص114 و مجمع البحرين، ص138.
8) . غذايى است كه با آرد و شير يا روغن مى‏پزند. فرهنگ جديد، ص91.
9) . بشارة المصطفى(ص) لشیعۀ المرتضی(ص)، ص195؛ عوالم العلوم و المعارف، ج‏7، ص123 و كامل الزياراة، ص58.
10) . سفينة البحار، ج‏1، ص115.
11) . همان.
12) . سند حديث ‏شريف كساء، ص6.
13) . طه / 132.
14) . امالى طوسى، ص251.
15) . سير اعلام النبلاء، ج‏2، ص434.
16) . بحارالانوار، ج‏43، ص53.
17) . ينابيع المودة، ص174 و مناقب خوارزمى، ص23.
18) . امالى طوسى، ص251.
19) . بحارالانوار، ج‏43، ص53.
20) . ينابيع المودة، ص174.
21) . همان.
22) . ذخائر العقبى، ص77.
23) . مدينه‏شناسى، ص117.
24) . سفينة البحار، ج‏2، ص375.
25) . همان، ص54.
26) . زندگانى حضرت فاطمه(س)، ص56.
27) . العقد الفريد، ج‏5، ص13 و الامامة و السياسة، ص20.
28) . اثبات الوصية، ص124.
29) . همان.
30) . تفسير عياشى، ج‏2، ص67.
31) . بحارالانوار، ج‏53، ص14.
منبع : کتاب حضرت زهرا(سلام الله علیها) / معاونت تبلیغ و آموزشهای کاربردی حوزه علمیه قم/ چاپ اول-1390 .

نوشتن نظر