على صالح اهل ايمان‏

على صالح اهل ايمان‏

شنبه ۱۲ خرداد ۱۳۹۷ ساعت ۰۴:۳۰
امتیاز این گزینه
(1 رای)

عبارت صالح المؤمنين دلالت بر اين دارد كه او (على، عليه ‏السلام) از همه مؤمنان شايسته‏ تر است. و اين را هم عرف و هم استعمال تأييد مى‏ كند؛ زيرا وقتى يكى از ما مى‏ گويد: فلانى داناى قوم خود و يا زاهد اهل شهر خود است، از كلام او جز اين فهميده نمى‏ شود كه آن شخص داناترين و زاهدترين آنها است. بنابراين هنگامى كه فضل او با اين دو وجه ثابت شد عدم جواز تقديم ديگران بر او نيز ثابت مى‏ شود، زيرا برتر داشتن كسى كه برترى ندارد زشت و ناپسند است.


از ديگر آياتى كه در شأن اميرمؤمنان على، عليه ‏السلام، نازل شده، آيه شريفه زير است:
فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ
اگر براى آزارش همدست شويد، خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته و فرشتگان از آن پس ياور او خواهند بود.
به طريق شيعه و اهل سنت روايت شده كه در اين آيه مراد از صالح المؤمنين على بن ابى ‏طالب، عليه‏ السلام، است.
از جمله در روايتى كه از امام باقر، عليه‏ السلام، نقل شده، آمده است:
هنگامى كه اين آيه نازل شد پيامبر، صلّى‏ اللَّه ‏عليه‏ وآله، فرمود: اى على تو صالح مؤمنانى. 1
همچنين از امام صادق، عليه ‏السلام، روايت شده است كه:
رسول خدا، صلّى‏ اللَّه‏ عليه‏ وآله، دو مرتبه امير مؤمنان، عليه ‏السلام، را به يارانش معرفى كرد. يكبار به آنها فرمود: آيا مى‏ دانيد پس از من ولى و سرپرست شما كيست؟ آنها گفتند: خدا و رسول او داناتر است. ايشان فرمود: خداوند تبارك و تعالى فرموده است: خدا ياور اوست و نيز جبرئيل و مؤمنان شايسته؛ يعنى اميرمؤمنان و او پس از من سرپرست شماست. و بار دوم نيز در غدير خم فرمود: هر كس من مولا و سرپرست اويم پس على مولاى اوست. 2
مرحوم مجلسى پس از بيان روايات ياد شده مى ‏فرمايد:
عبارت صالح المؤمنين دلالت بر اين دارد كه او (على، عليه ‏السلام) از همه مؤمنان شايسته‏ تر است. و اين را هم عرف و هم استعمال تأييد مى‏ كند؛ زيرا وقتى يكى از ما مى‏ گويد: فلانى داناى قوم خود و يا زاهد اهل شهر خود است، از كلام او جز اين فهميده نمى‏ شود كه آن شخص داناترين و زاهدترين آنها است. بنابراين هنگامى كه فضل او با اين دو وجه ثابت شد عدم جواز تقديم ديگران بر او نيز ثابت مى‏ شود، زيرا برتر داشتن كسى كه برترى ندارد زشت و ناپسند است. 3
پى‏نوشتها:
__________________________________________________
(1). سوره تحريم (66)، آيه 4.
(2). المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج 36، ص 30، ح 8، به نقل از تفسير فرات الكوفى.
(3). همان، ص 29- 30، ح 7.

نوشتن نظر