کشته ی اشک: مبارزه ی امام با طاغوت

کشته ی اشک: مبارزه ی امام با طاغوت

چهارشنبه ۰۴ بهمن ۱۳۹۱ ساعت ۱۹:۱۵
امتیاز این گزینه
(0 آرا)

البته عجیب نیست که واقعه ی کربلای امام حسین (علیه السلام)، عالمگیر شود و اغلب انسانها، امام حسین (ع)، حضرت زینب (سلام الله علیها) و حضرت علی بن حسین (ع) را با همین واقعه بشناسند؛ امّا نکته ای که بیشتر اوقات ناگفته باقی می ماند و در نتیجه، سبب کج فهمی درباره ی واقعه ی کربلا می شود، این است که بسیاری از ما فکر می کنیم، تنها کاری که امام حسین (ع) در مقابله با یزید انجام داد، سفر به کربلا با خانواده شان بود. سفری که منجر به شهادت خونین آن حضرت و اسارت خاندان رسالت شد.
البته اصل ماجرای مبارزه ی امام با طاغوت، همان واقعه ی کربلاست ولی لازم است مبارزات دیگر امام در مقابله با یزید را مورد بررسی بیشتری قرار دهیم.



در این مقاله، به سه مرحله ی مقابله ی امام حسین (ع) با یزید و حکومت ظالم می پردازیم.

وضعیت مسلمانان در دوران امام حسین (ع)
پیش از آنکه وارد مراحل مبارزه بشویم، خوب است که قدری درباره ی نحوه ی تفکر مردم آن زمان بدانیم تا بتوانیم حرکات امام را بهتر درک کنیم.

متاسفانه دوران معاویه بن ابوسفیان (علیه اللعنه)، به دشنام و لعن حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) گذشت. تا جایی که در تاریخ آمده است که برخی از منافقان، در قنوت نمازها خود ایشان را لعن می کردند. (1)

چنین موقعیتی، هر چند غیر از شام و کوفه، در شهرهای دیگری مثل مدینه رواج نداشت، اما تاثیر خود را بر ذهن و قلب مردم می گذاشت. این ماجرا، سست شدن ایمان مردم و برگشتن برخی از آنها به سنتهای جاهلی از یک سو و از سوی دیگر، وجود خلیفه ی نصاری تباری  که خوردن شراب را در منظر چشم مردم عار نمی دانست و حتی وانمود به مسلمان بودن هم نمی کرد، اوضاع فکری مردم را به طور کامل به هم ریخته بود.

علاوه بر این از عصر خلیفه ی دوم، نقل حدیث به شدت ممنوع شده بود و به همین خاطر، ضمن آنکه احادیث نبوی بیان نمی شد، فضائل اهل بیت (علیهم السلام) نیز، بر مردم پوشیده می ماند. در چنین شرایطی کسانی که به درستی امام و ولایت را می شناختند بسیار اندک بودند.

برای مطالعه ی بیشتر، مقاله ی مقایسه ی عصر حسنین و مجموعه مقالات منکرات عصر امام حسین (ع) را پیشنهاد می کنیم.

مرحله ی نخست: نپذیرفتن بیعت یزید و پناه بردن به مکه
در این مرحله، مسلمانان از بیعت نکردن امام حسین (ع) اطلاع پیدا کردند. اثر اولیه ی این کار، این بود که مردم فهمیدند که پسر پیغمبر خداوند (ص)، یزید (علیه اللعنه) را لایق سلطنت بر مسلمین نمی شناسد. در نتیجه ی این عملکرد امام، بسیاری از مردم کوفه، گرد هم آمدند و معایب معاویه و یزید را برشمردند و برای امام نامه نوشتند و برای نابودی سلطنت یزید نقشه ها ریختند. (2)

مرحله ی دوم: بیدار گری با سخنرانی و تبلیغات

شاید بتوان گفت، دشوارترین حرکت امام که با ماجرای اسارت، به اوج خودش رسید، معرفی خاندان نبی اکرم (ص) به عنوان برترین انسانها و شایسته ترین افراد برای خلافت بود. از آنجایی که فضای فکری مردم، بیشتر به سمت معاویه کشش و گرایش داشت، سلطنت یزید را پذیرفته بودند و وظیفه ی امام در این بحران، این بود که مردم را با ظالم و مظلوم آشنا سازد.

در این راه، مکاتبات فراوانی از حضرت سید الشهدا (ع)، در کتب تاریخی موجود است. این روشنگری، حتی در میدان جنگ کربلا نیز ادامه یافت و امام سربازان گروه دشمن را نیز بارها و بارها متوجه کاری که انجام می دادند، نمود.

برای نمونه، بخشی از نامه ی امام حسین (ع) به سران بصره را می آوریم. ایشان پس از حمد و ستایش خداوند فرمودند: «...ما اهل بیت و اولیا و اوصیا و ورثه ی او و سزاوارترین مردم به جانشینی او بودیم. اما دیگران حق ما را گرفتند و بردند و ما برای آن که میان مسلمانان تفرقه و جدایی نیفتد، ساکت شدیم. با آن که می دانستیم که خلافت حق ما است. من شما را به کتاب خدا و سنت پیغمبر (ص) دعوت می کنم که سنت را میرانده اند و بدعت را به جای آن احیا کرده اند. اگر سخن مرا بشنوید و امر مرا اطاعت کنید، شما را هدایت می کنم. والسلام.» (3)

علاوه بر مکاتبات، در منازل مختلف تا کربلا، امام حسین (ع) برای مردم سخنرانی می کردند و آنها را از حقیقت آگاه می نمودند. برای نمونه در یکی از منازل به نام «بیضه» امام در خطبه ای فرمودند: «آگاه باشید که این جماعت به دنبال شیطان هستند؛ از اطاعت خداوند سرپیچی نموده اند، آشکارا فساد کرده اند، قوانین خدا را تعطیل نموده اند، اموال مسلمین را مخصوص خود قرار داده اند، حرام خدا را حلال و حلال او را حرام کرده اند و من به اعتراض و مخالفت و تغییر دادن، از دیگران سزاوارترم.» (4)

مرحله ی سوم: سفر امام به کوفه و کربلا
آخرین مرحله از مبارزات امام که اثرات آن، تا امروز بر دیواره های تاریخ به جا مانده است، حرکت به سمت کوفه و کربلا بود. در اثر کشتار و اسارت خاندان پیامبر (ص)، زبانهای بسته شد و یزید بن معاویه مورد تنفر و انزجار مردم قرار گرفت. مردم بر او خشم گرفتند و به مرور زمان، قیامهای متعدد شکل گرفت و بنیان بنی امیه را سست کرد و سرانجام فرو ریخت. (5)

درباره ی اثرات واقعه ی کربلا و اسارت حضرت زینب (س)، در مقاله های دیگری، خواهیم گفت.

پی نوشت:
1. فرحة الغري / ترجمه علامه مجلسى، ص: 65؛ با استفاده از نرم افزار جامع الاحادیث 3/5؛ تولید موسسه ی نور
2. صفائی حائری، شیخ عباس، تاریخ سید الشهداء، انتشارات مسجد مقدس جمکران، ص 203؛ با تلخیص
3. تاریخ طبری، ج 5، صص 357- 358؛ به نقل از صفائی حائری، همان، ص 206
4. همان، ص 402؛ به نقل از همان، ص 207

5. صفائی حائری، همان، صص 212-211

منبع :مستور

 

نوشتن نظر

طرح روز

جستجو

جدیدترین نظرات

اوقات شرعی