موعود

شاید برای شما هم این پرسش به وجود آمده باشد که برای چه امام حسین(علیه السلام) بعد از شنیدن خبر شهادت حضرت مسلم(علیه السلام) در میانه راه به مدینه بازنگشتند؟

پرونده محرم
حضرت ابی عبدالله الحسین علیه‌السلام روز 21 ذی‌حجه‌الحرام از سال 60 هجری در منزل «ثعلبیه»- منزلگاهی بین مکه و کوفه- خطاب به مردی که او را به سازش با بنی‌امیه دعوت کرد، در مقام احتجاج فرمود: «به خدا سوگند اگر تو را در مدینه ملاقات می‌کردم اثر جبرئیل را در خانه ما و نزول او برای وحی به جدم را به تو نشان می‌دادم. ای برادر! عموم مردم دانش را از ما برگرفتند.»

همزمان با آغاز ماه محرم، مردم و کوچه پس‌کوچه‌های شهر تهران را می‌توان دید که غرق در شور حسینی(ع) شده‌اند و سراسر ایران نیز همین حس و حال را با خود به همراه دارند. از پیر و جوان تا زن و مرد هر کدام به نوعی به دنبال عَلَم کردن پرچم عزای حسینی در محله و سَر دَرِ منازل یا حسینیه‌ها و تکایای خود می‌باشند. همه این احوالاتِ مردم و شکل و شمایل کوچه و خیابان‌های شهرهای کشورمان روایتگر این خبر هستند که‌ ای اهل عالم؛ «شور حسینی هزار و سیصد و هشتاد ساله شد.»

پرونده محرم
مراسم عزاداری و مدّاحی، هرچند باید با قوت هرچه بیشتر ادامه یابد، اما زدودن پیرایه ها از آن و پرهیز از روش هایی كه موجب خالی شدن از بر بار معرفتی می شود یا وهن مذهب را به دنبال دارد، باید همواره مدّ نظر صاحب نظران و فعالان این عرصه قرار گیرد.

پرونده محرم
دربارهء اقدامات انجام شده و ناتمام و كارهايي كه بايد انجام شود، فراوان است. اقيانوس بيكران عاشورا آن قدر عميق و بزرگ و پر حادثه است، كه گوهرهاي آن پايان نمي پذيرد و جز با كشتي نجات حسيني نمي توان در آن راه پيمود. تنها حسين عليه السلام است كه مي تواند بشريت را به ساحل كربلا برساند و از غرقابها و گرداب هاي فراوان فكري و اجتماعي رهايي بخشد.

پرونده محرم
«كاف» اسم كربلا و «هاء» اشاره به شهادت و هلاكت عترت طاهره (خاندان مكرّم حضرت رسالت) است؛ «ياء» اشاره به يزيد است كه بر حسين (ع) ظلم نمود؛ «عين» اشاره به عطش و تشنگى حسين (ع) [و ياران عزيز او] است و «ص» اشاره به صبر آن حضرت است [در مقابل مصايب و شدايد]. زكريّا (ع) وقتى اين را بشنيد، در مسجد خويش سه روز اعتكاف نمود و از معاشرت با مردم خوددارى كرد و پيوسته گريه و زارى نمود و مرثيه‏ سرايى مى‏ كرد:

امروز، سالروز به دار کشيده شدن ميثم خرمافروش، يار مجاهد و رازدار اهل بيت(ع) در کوفه به دست عبيدالله بن زياد است.
مي گويند، روزي ميثم تمار که به لطف همنشيني با اميرالمؤمنين علي(ع)، از اسرار خلقت آگاه شده بود، در يکي از مجالس قبيله بني اسد، حبيب بن مظاهر، بزرگ شيعيان کوفه را ديد و مدتي باهم به صحبت نشستند. در ‏پايان اين ديدار، حبيب با اشاره تلويحي به اطلاعش از نحوه شهادت ميثم، خطاب به او گفت: گوييا پيرمرد خرما فروشي را مي‏ بينم که در راه ‏دوستي فرزندان و خاندان پيامبر(ص)، او را به دار مي‏آويزند و بر چوبه دار، شکمش را مي‏ درند.

22 ذی‌الحجه، سالروز شهادت میثم تمار
در نخستین دیدار میثم تمار و امیرالمؤمنین(ع)، حضرت از او نامش را می‌پرسد که پاسخ می‌شنود: سالم! حضرت می‌فرماید: اما پیامبر خدا(ص) به من فرمود که پدرت اسم تو را در ایران و در سرزمین خودت «میثم» گذاشته است.

مدت امامت آن حضرت كه از سال 148 ه. ق شروع شد، مانند پدر بزرگوارش 34 سال بوده و در این دوران با چهار خلیفه عباسی همزمان بوده است...

از بزرگ ترين و شكننده ترين انحرافاتي كه در جامعه اسلامي رخ داد و براي هميشه بشريت را محروم ساخت، انحراف از مسير امامت بود. اگر جامعه بعد از پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله جايگاه امامت را شناخته بودند، امامت و خلافت را در حدّ نمايندگي قبيله اي و قومي و حداكثر رهبري سياسي تنزّل نمي دادند. اجازه نمي دادند كه كساني بر آن جايگاه تكيه بزنند كه هيچ گونه شايستگي و لياقت در وجود آنها نبود.

5
صفحه 5 از 72

طرح روز

جستجو

جدیدترین نظرات

اوقات شرعی



سرخط خبرها