جانان جان
موقعیت شما: موعود»مهدویت و آخرالزمان»شعرو ادب»جانان جان

جانان جان

جمعه ۱۴ آبان ۱۳۹۵ ساعت ۰۸:۲۴
امتیاز این گزینه
(0 آرا)

دشت پیش پای من کویر تیرگی است؛ آسمان حجاب ظلمت است؛ چشمه سار و رودبار، شوکران زمزمه می کنند؛ باد سم می پراکند؛ پنجره سمت دریا دیرینه خفته است؛ کوچه باغ ها برگفرش خزان شده اند؛ جایی باده ای نمی جوشد؛ کسی در بر باغچه سجّاده ای نمی پوشد؛ رنگ سبز دعا از خاطره ها رفته است و عطر استجابت مشام کسی را نمی نوازد.


جانان جان!

دشت پیش پای من کویر تیرگی است؛ آسمان حجاب ظلمت است؛ چشمه سار و رودبار، شوکران زمزمه می کنند؛ باد سم می پراکند؛ پنجره سمت دریا دیرینه خفته است؛ کوچه باغ ها برگفرش خزان شده اند؛ جایی باده ای نمی جوشد؛ کسی در بر باغچه سجّاده ای نمی پوشد؛ رنگ سبز دعا از خاطره ها رفته است و عطر استجابت مشام کسی را نمی نوازد.

در این میانه تلخ آوا، جز صدایی که تو را می خواند، هیچ صدایی شیرین نیست. در این کرانه غم پالا، جز سینه ای که با یاد تو می سوزد، هیچ سرایی روشن نیست.

بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

جانان جان!

آدمیان روزاروز جامه و جام تازه می کنند، دمادم سرزمینی نو می گشایند، ماه و آسمان را به تسخیر خویش گرفته اند، در خلق آدمواره ها به هم انبازی خدا برخاسته اند، رفعت بناهاشان به بلندای کوهساران طعنه می زند، کف اقیانوس ها و ژرفای معادن را چنان می شناسند که کوچه پس کوچه های شهرشان را، و هر روز طرحی نو در می اندازند برای آسایش و آرامش، و با این همه، دم به دم رنجورتر و بیمارتر می شوند. اینک امراضی به جان بشر ریخته اند که در هیچ روزگاری پیشینه نداشته است. اینک دردهایی روح ها را احاطه کرده اند که با هیچ کشف و ابداعی درمان نمی پذیرند. اینک دل ها بیمار و قلب ها نشسته به زنگارند. و آن گاه که لشکر زنگ، دل را بگیرد، از این همه نازکی و ناز چه طرفی می توان بربست؟

اکنون ذرّه ذرّه هستی، نیاز به تو را فریاد می زند و رهایی از آشفتگی و خستگی را در خاکساری قدوم مبارکت انتظار می کشد.

به پیش آینه دل هر آنچه می دارم

به جز خیال جمالت نمی نماید باز

حالیا در چنته هیچ فیلسوفی جز خیال تو نیست. هیچ تصویری جز نشان تو بر نمی تابد. هیچ پروازی جز به هوای تو مجال نمی یابد. هیچ سالکی جز به آرزوی تو در راه نمی شود. بوی پیراهن توست که کنعان را به «انقلاب» کشیده است. این همه «لاله» که با خون دل در رهگذر نسیم کاشته اند، به هواداری قدوم توست. اینک عالم، با همه وسعتش در تو خلاصه می شود.
بدان مثل که شب آبستن است به روز
ستاره می شمرم تا که شب چه زاید باز
جانان جان!
همه می دانند که این شب تیره باردار روشن ترین سحرگاهان است. همه می دانند که کرانه تا کرانه گیتی به امید روزگار پاک ظهورت، این دامن سیاه را بر دامنه دارد. همه می دانند که درختان به انتظار تو ایستاده اند و این هوای عفن را تاب می آورند.
هنگامه ای که عالم و آدم به آرزوی تو نفس می کشد، چه بی نصیبم من اگر به ترنّم یاد تو زنده نباشم. چه بی سعادتم اگر واژه ها را در امارت نام تو به غلامی نیاورم.
چه بی رونق است بساط هنر، آن دم که از مائده رحمانی عشق تو در آن نشانی نباشد.
جانان جان!
اینک قلم به یاد تو می تپد، کلمه به نام تو نفس می کشد، کلام از حضور تو جان می گیرد، و اندیشه چشم به راه توست...

سایر مطالب این مجموعه: « به رنگ افق یعنی انتظار... »

نوشتن نظر

جستجو

اوقات شرعی